czyli uroczy wieczór w Milton Keynes

Ufff,wróciłem. Przygód tym razem nie miałem wiele, może dwie. Obie kolejowe. Jadąc Virgin Train na odcinku Birmingham - Milton Keynes zauważyłem, że pociąg zaczyna się przechylać w jedną stronę. Dotychczas takie rzeczy zdarzały się wyłącznie na Śląsku, między Chorzowem a Bytomiem, gdzie szkody górnicze powykrzywiały tory. No ale w okolicy Rugby kopalń nie ma. Po chwili pociąg przechyla się w drugą stronę, jadąc jakieś 180 km/h. Nie błysnąłem intelektem, dopiero po wyjściu z pociągu zobaczyłem wielki napis "Pendolino". Jak wiecie, te właśnie pociągi przy dużych prędkościach się przechylają...
W Milton Keynes byłem tego dnia jeszcze raz, bo moi przyjaciele Asia i Dominik (podziękowania!) uparli się zabrać mnie tam na kolację. Mimo że ich ulubiona knajpa była zamknięta, warto było. To miasto - curiosum, chyba najdziwniejszy twór miejski na Wyspach. W Polsce nie ma sobie równych - może częściowo Lubin, centrum Piły, czy nowy Konin - ale to wciąż nie to samo. Wjazd do miasta nie przypomina niczego, co znałem do tej pory - po bokach ściany zieleni i ronda, ronda, ronda... Tak jak dla budowy w stylu romańskim obowiązywała zasada wózek - lico - lico, tu działa podobna: krzaki - krzaki - rondo. Chyba po siódmym czy ósmym znaleźliśmy się w centrum, które zmaterializowało sie przed nami jak czołg w wojsku - znienacka i zza krzaków. Zresztą na pierwszy rzut oka trudno było zakwalifikować to jako centrum - beton, szkło i aluminium. A przecież w porządnym angielskim mieście aby dostać się do centrum trzeba najpierw "odpracować" przedmieścia - długie szeregi czerwonych domków, znane Wam choćby z brytyjskich filmów.
Milton Keynes jest pozbawione atrybutów zwykłego miasta, nawet nazwy niektórych ulic przypominają matematyczny labirynt - bo zostało zbudowane w latach 60. od samego początku, nawet nazwy nie ma własnej, a zapożyczoną od jednej z wiosek, którą wchłonęło.
Gdy w latach 60. zorientowano się, że kończy się powoli pojemność Londynu i innych miast, postanowiono wybudować nowe. Miejsce wybrano tak, aby z nowe miasto było równo oddalone od Londynu, Birmingham, Leicester i Oxfordu. Strukturę oparto na idei miast - ogrodów, wynalezionej zresztą w Anglii (według podobnego pomysłu wybudowano Sokolniki koło Łodzi i katowicką dzielnicę Giszowiec), ulice na równej, geometrycznej siatce, a centrum miało w ogóle nie być - co im rzeczywiście wyszło. Innym nowoczesnym pomysłem są tzw. berms - pasy ochronne miedzy drogami a domami, co jadącemu daje wrażenie, że jest w lesie. Może poza ścisłym centrum, gdzie widać dzikie pomysły wszystkich architektów naraz.
Na plus miastu trzeba przyznać, że jest zaprojektowane "z oddechem". Masa zieleni, może trochę brudnej o tej porze roku, wygodne drogi rowerowe, porażająca logika w każdym zakątku. Dla miłośników gier komputerowych i postmodernizmu w sam raz. Jest sporo tzw. bajerów - choćby chodnik podświetlany na niebiesko. O rondach nie wspominam - są wszędzie, prawie na każdym skrzyżowaniu i każde ma własną nazwę. Umówić sie z kimś w Milton Keynes na rondzie to tak, jak nie umówić sie w ogóle.
Cóż, szał, nowoczesność, dwudziesty pierwszy wiek. Jednak ja byłem najszczęsliwszy, kiedy opuszczałem to bezduszne miasto. Może jestem już bardzo stary, ale nowoczesność i funkcjonalność to jedno, a to coś nieuchwytnego, dzięki czemu rzeczy mają duszę - to zupełnie inna sprawa.

Już rzut oka na mapę przekonyje, że miasto wybudowano niedawno (multimap.com)

Regularność Milton Keynes najlepiej widać z lotu ptaka.